Arnold Jerzy (ur. 1791), pułkownik kwatermistrzostwa generalnego. Urodził się 29 XII 1791 r. w Warszawie. Służbę rozpoczął 15 VIII 1809 r. jako kanonier w pułku artylerji pieszej Księstwa Warszawskiego, w której awansował 15 IV 1811 r. na podporucznika z jednoczesnem odkomenderowaniem do szkoły aplikacyjnej artylerji i inżynierji. Przechodzi następnie 20 VII t. r. do bataljonu saperów jako porucznik. Całą kampanję moskiewską t. r. spędził przy robotach fortyfikacyjnych w Modlinie, w którym następnie przebył oblężenie aż do kapitulacji. Wzięty do niewoli, a następnie puszczony na wolną stopę, wstąpił do reorganizującej się armji Królestwa Polskiego. Przydzielony do sztabu kwatermistrzostwa generalnego, r. 1818 awansował na kapitana. Brał udział w rekonesansie w r. 1815 granicy pruskiej, oraz w demarkacji z w. m. Krakowem i Galicją. W wojnie r. 1830/1 pełni służbę w sztabie I dywizji piechoty, w którym doszedł do stopnia pułkownika. Odznaczył się w bitwie pod Grochowem i podczas wyprawy na gwardje, za co otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari.

St. sł. Rodowód kwatermistrz. gen. w Arch. Akt Daw. w Warszawie; Kołaczkowski Kl., Wspomnienia, Kr. 1899, II 146; Olszewicz, Polska kart. wojsk., W. 1921.

Stefan Pomarański